یکی از استادهای خارجی و بنام به ایران آمده بود و بر طبق معمول بعد از کنفرانس به تهران و شیراز و اصفهان سفر کرده بود. آنچه مرا به تعجب وا داشت علاقهای بود که از بین آنهمه اثر شگرف به مرقد امام خمینی پیدا کرده بود. اگر مصلی را میدید چه میکرد؟!

۲۵ سالش بود و دانشجوی دانشگاه تهران.

یک روز به خوابگاهشان در کوی دانشگاه آمدند و از اهمیت تحولات به دستور امام سخن گفتند؛ سوال بعدی این بود: کدامیک از شما میخواهید فرماندار شوید؟

قصهی ۳۰ سال پیش است.

اشتباه کردند و حالا هم اشتباه میکنند؛

آنزمان بخاطر عجله و حالا بخاطر محافظهکاری...

بهش گفتم فکر نکنم چیز با ارزشی پیدا کنی!

لبخند زد و گفت حالا بزار ببینم...

اون موقع بود که به نظام ارزشیام شک کردم.

حکایت خیلی از آدمای دور از اجرا هم مثل حکایت آقایان احمدینژاد و ضرغامیه.

یا اپوزوسیون میشن و همه چیزو میکوبند و یا روشنفکر میشن و نوید دنیایی زیباتر میدن.